كلاس درس خالي مانده از تو

 

 در وبلاگ هیلا صدیقی خواندم.

كلاس درس خالي مانده از تو

 

هوا بارانی است و فصل پاییز

گلوي  آسمان از بغض  لبريز

 

به سجده آمده ابري  كه انگار

شده از داغ تابستانه  سرريز

 

هواي  مدرسه ، بوي الف با

صداي زنگ اول محكم وتيز

 

جزاي خنده هاي بي مجوز

و شاديها و تفريحات  نا چيز

 

 

براي نوجواني هاي ما بود

فرود خشم و تهمت هاي يكريز

 

رسيده  اول  مهر  و درونم                              پرست ازلحظه هاي خاطرانگيز

كلاس درس خالي مانده از تو                           من و گلهاي  پژمرده  سر ميز

 

******

 

هوا  پاييزي  و باراني ام  من                              درون خشم  خود زنداني ام من

چه فرداي خوشي راخواب ديديم !                      تمام  نقشه ها  بر آب  ديديم  !

چه دوراني چه روياي  عبوري !                         چه جستن ها به دنبال  ظهوري !

من و تو نسل  بي پرواز  بوديم                             اسير  پنجه هاي   باز   بوديم

همان بازي كه با تيغ سرانگشت                        به پيش چشمهاي من ترا كشت

 

******

 

تو جام شوكران را سر كشيدي                         به  ناگه  از كنارم  پر  كشيدي

به  دانه   دانه   اشك   مادرانه                         به  آن   انديشه  هاي   جاودانه

به قطره قطره خون عشق سوگند                   به  سوز سينه هاي   مانده  در بند

دلم صد  پاره شد  بر خاك  افتاد                      به  قلبم  از غمت  صد  چاك  افتاد

بگو  آنجا  كه رفتي  شاد هستي ؟‌                  در آن  سوي  حيات آزاد  هستي ؟

هواي  نوجواني  خاطرت  هست ؟‌                هنوزم عشق ميهن در سرت هست ؟

بگو آنجا كه رفتي هرزه اي نيست؟                تبر تقدير سرو و سبزه اي نيست ؟‌

كسي  دزد شعورت  نيست  آنجا ؟‌                  تجاوز  به  غرورت  نيست  آنجا ؟

خبر از گورهاي بي نشان هست ؟‌                  صداي ضجه هاي مادران هست  ؟‌

بخوان همدرد من همنسل و همراه                  بخوان شعر مرا با حسرت و  آه

دوباره  اول   مهر ست و  پاييز                        گلوي   آسمان  از  بغض   لبريز 

من و ميزي كه خالي مانده از تو                   و  گلهايي  كه   پژمرده  سر ميز     

 

جنبش سبز

 

آن خس و خاشاک تویی

 
پست تر از خاک تویی

شور منم نور منم

عاشق رنجور منم

زور توبی کور تویی

 
هالۀ بی نور تویی

دلیر و بی باک منم

مالک این خاک منم

به مرگ غلطیدگان در زندان

 

با تمام خشم خویش                   

         با تمام نفرت دیوانه وار خویش                                                                                                              می کشم فریاد:                                                                                                                                                              ای جلاد !         

                              ننگت باد!                                                                                                             آه، هنگامی که یک انسان                                 

            می کشد انسان دیگر را،                                                     

                می کشد در خویشتن                                                                                                                             انسان بودن را.

هوشنگ ابتهاج

چشم تو تصویر قشنگ خداست

 

بعد از مدتها یه شعر عالی خوندم. حیفم اومد شما نخونینش.

                                         .....

 

فصل درو بود و یورشهای داس ،

فصل ستم ،خار شدن ، التماس ،

موسم برخورد درخت و تبر ،

موسم بیداد من در به در ،

موسم دلتنگی جالیز بود ،

این همه از برکت پائیز بود ،

صبح غزلهای مرا کرده شام ،

حضرت پائیز علیه السلام ،

هیچ کس آغوش مرا وا نکرد ،

با من و تنهائی من تا نکرد ،

زیر سم طایفه ای بت پرست ،

آن لبهء دیگر تختم شکست ،

کاش به هنگام نماز شبت

لب برسانم به ضریح لبت ،

کاش در ایام غم چشم تو

بوسه زنم بر حرم چشسم تو ،

چشم تو خوبست و خرابست و مست ،

چشم تو مستوجب یک بوسه است ،

معجزهء چشم تو پیغمبریست ،

بوسه به چشمت نزدن کافریست ،

کافری و کافری و کافری !

از سر تقصیرم اگر نگذری !

شعله گرفته دل ققنوسیم ،

ترک مباد عادت موروثیم ،

قند ، خدا ، آینه قرآن و عود ،

اینهمه در عقد لبان تو بود !

ابر همان روز که بر فیل شد ،

موج نگاه تو ، ابابیل شد !

چشم تو تصویر قشنگ خدا است،

وسعت یک حرمت بی انتها است

مرتع ناز است و چراگاه بوس ،

معبد کبک است و مدار خروس ،

چشم تو ، این مست ترین دشمنم،

خنجر سرخی شده بر گردنم !

از گله چشم تو اگر پر شود ،

از من کم حوصله ، دلخور شود !

آن سر و چشم و رخ و ابرو و دست !

پنج تن آل عبای من است !

تنگ بخوابیم ، که فرصت کم است،

پیچ و خم کوچه پر از ملجم است !

                                          هرمز ممیزی

 

با یاد دانشجویان دربند

 در قیر شب

 

 

دیرگاهی است در این تنهایی

رنگ خاموشی در طرح لب است

بانگی از دور مرا می خواند

لیک پاهایم در قیر شب است

رخنه ای نیست در این تاریکی

در ودیوار به هم پیوسته

سایه ای لغزد اگر روی زمین

نقش وهمی است زبندی رسته

نفس آدم ها

 سربه سر افسرده است

روزگاری است در این گوشه پژمرده هوا

هر نشاطی مرده است

دست جادویی شب

در به روی من وغم می بندد

می کنم هرچه تلاش

 او به من می خندد

نقش هایی که کشیدم در روز

شب زراه آمد وبا دود اندود

طرح هایی که فکندم در شب

روز پیدا شد و با پنبه زدود

دیرگاهی است که چون من همه را

رنگ خاموشی در طرح لب است

جنبشی نیست در این خاموشی

دست ها پاها در قیر شب است

                   سهراب سپهری

قدرت ونفوذ

 

  برخی نفوذ و قدرت را این گونه از هم متمایز می کنند:نفوذ نیازی  به قدرت ندارد ولی قدرت می تواند نفوذ را برقرار سازد. نفوذ می تواند یک دوست را تغییر دهد،اما قدرت دوست ودشمن را به یک اندازه تحت فشار قرار می دهد. قدرت عبارت است از احتمال این که یک بازیگر در چهارچوب روابط اجتماعی  درموقعیتی قرار گیرد که بتواند اراده  خود را به رغم  مقاومتی که علیه آن می شود ،در جامعه به انجام رساند. به دیگر سخن ، قدرت عبارت است از توانایی اعمال میزانی از کنترل  بر اشخاص ، اشیا و رویدادها .نفوذ بیشتر برای ترغیب کردن به کار می رود تا برای کنترل کردن.  

   روابطی که سر در قدرت دارند، همواره دارای دو پتانسیل هستند:

1-پتانسیل اعمال قدرت به مفهوم کنترل دیگران(رویدادها)

2-پتانسیل دفاع در برابر اعمال قدرت.

این دو پتانسیل آشکارا شرایط را برای بروز خشونت آماده می سازد، چراکه تضاد میان خواسته ها،منافع و بودن ها سرچشمه می گیرد.یعنی تا زمانی که قدرت در جامعه ای وجود داشته باشد،چه پراکنده وچه متمرکز ،به بروز خشونت و مرگ در جامعه  می انجامد. حال آن که نفوذ ، از آنجا که شیوه مسالمت آمیز تاثیرگزاری  است، به تاثیر گزاری متقابل می رسد؛یعنی نفوذ متقابل  وتا زمانی که کسی یا کسانی نخواهند این گردش  را برهم زنند یعنی با عزلت گزینی  یا تعصب ورزی مانع تاثیر گزاری دیگران   برخود گردند یا کالایی برای عرضه در این بازار نداشته باشند، مانند مجموعه در هم تنیده ای از عناصر تاثیر گزار برهم عمل می کند.

حکومت ودین

 

    حکومت ودین ، دو ابزار تسلط بر جوامع انسانی هستند. ابزارهایی برای کنترل انسانها ، برای اعمال قدرت.

    نخستین قوانین خویش را به تصویب می رساند و زور (نیروی سرکوب ) ضامن اجرای آن می شود اما دیگری قوانین مورد نیاز خویش را از زبان خدا  مطرح می کند و بهشت وجهنم را عرصه ی ریاکاری خویش می سازد؛سپس با باز گذاشتن در توبه ، مانع از آن می شود که بازی دوگانه ی بهشت –جهنم به نفع جهنم مغلوبه شده ، امید مردمان از دست برود و این ابزار کنترل بر مردم (ترس از جهنم –امید به بهشت ) از دست آنان خارج گردد.باید حکومت شرعی آنان برقرار بماند.

    ولی حکومت با پشتوانه ی نیروی سرکوبی  که در دست دارد بر مردم حکومت می کند، و کمتر نیازی  به ریاکاری دارد؛زیرا با استفاده از زور ،ترس را برای مردم به همراه می آورد. ترس  از آسیب دیدن ، از دست دادن آینده ،زندان رفتن ، کشته شدن  و.....پس با خارج کردن مردم از عرصه ی اجتماعی راه خود را برای تداوم وگسترش حکومت باز می کند. آشکار است نظامی که با زور حکومت می کند،جز با زور کنار نمی رود؛ بنابراین شکستن نظام زورمدار، زمانی اتفاق می افتد که یا ابزار زور را از دست بدهد، یا ابزار زور، کارایی خود را . یعنی مردم با زور از میدان به در نروند.

    بنابراین  حکومت ودین ،برای کنترل انسانها  واعمال قدرت ، استعدادهای انسانها را می کشند، و راه را بر پیشرفت عمومی جامعه می بندند؛ پس دو مار زهرآگینند که جامعه را به سوی تباهی و نیستی سوق می دهند.

اما زندگی زمانی سخت تر می شود که این دو مار به هم می پیچند وحکومت دینی از این پیوند شوم ،سر بر می آرد.

    تضاد منافع طبیعی مردم با حاکمیت در عرصه ی زندگی دنیوی  با زور سرکوب می شود و برای مردم باورمند، مشروعیت بخشی دین به کارهای حکومت ، در عرصه ی اخروی نیز با گناهکار محسوب شدن ورانده شدن از بهشت  ، امید به زندگی بهتر را نیز از دست می دهند. این مردم سرکوب شده که نتوانسته اند با بروز استعدادهای خود  پیشرفت کنند ، فاقد توانمندی واعتماد به نفس کافی اند، افسردگی  و دلمردگی  گریبان آنان را می گیرد و جامعه ای سرد وبی روح بر جای می ماند. پاره ای دیگر نیز با توجه  به سرکوب هایی که در عرصه ی چنین اجتماعی بر آنان  روا داشته  شده است ،همبستگی های اجتماعی  را می گسلانند  و به انتقام از جامعه برمی خیزند؛که محصول آن ، پراکندگی  شدید افراد انسانی و متمرکز شدن آنان گرد منافع فردی خویش ، بی اعتنا وحتی به زیان جامعه  و افزایش سطح جرم وجنایت  در این گونه جوامع می باشد.  

آزادی

 

 

« آزادی از عدالت زاده و با اندیشه سروده می‌شود

 با دیوار شعر و با زندان فریاد می‌شود،

 با بیگانه باطل و با استبداد تکه‌ای نان می‌شود.

 آزادی اگرحق است گرفتنی است

 و اگر هزینه دارد پرداختنی است»

                                                      ...............

تار عنکبوت

 

پیش از شما

بسان شما بی شمارها

با تار عنکبوت نوشتند روی باد:

                         «کین دولت خجسته ی جاوید زنده باد.»

                                                               شفیعی کدکنی

سخت است این وضو گرفتن دل در هوای سرد

 

 

سخت است این وضو گرفتن دل در هوای سرد

سخت است این هجوم به رنگ یاس

دشوار این طلوع  تا بی کرانه ها

آسان همی غروب در تپه ی دروغ

مشکل بود تلاش  در کوهسار عشق

سهل است این سکوت در سایه ی ریا

دشوار آن خروش بر ضد آن وحوش

آسان بود سکون در راه انتظار

مشکل هزار نیست  یکی است بهر ما

سستی و رخوت است این آلودگی فکر ...